De naam Lonely Macceroni eigenlijk alleen omdat het mooi rijmt, en zo vergeet je het minder snel toch? Daarom is deze naam toch passend. Dit recept is afkomstig uit de Italiaanse kookbijbel: De zilveren lepel en is namelijk zo lekker en makkelijk dat je niet hem niet meer mag vergeten. Dus bij deze: Lonely Macceroni.
In deze ovenschotel speelt bechamelsaus een belangrijke rol, een deel gebruik je om de macceroni van een smeuïge saus te voorzien en als smaakmaker. Daarnaast zorgt de bechamel voor het bruine korstje. Lekker met een frisse salade.
Ingrediënten (voor 4 personen)
Bechamelsaus
- 50 gram boter
- 50 gram bloem
- 500 ml melk
- Mespuntje versgeraspte nootmuskaat
- Zout en peper
- Smelt de boter in een pannetje op laag vuur. Roer de bloem erdoorheen.
- Giet er alle melk bij en breng alles al roerend aan de kook.
- Voeg zout naar smaak toe.
- Zet het vuur laag en laat de saus afgedekt minstens 20 minuten pruttelen. Vergeet natuurlijk niet er af en toe in te roeren.
- De saus mag na het pruttelen niet meer naar bloem smaken.
- Breng op smaak met peper, zout en nootmuskaat
Als de saus toch te dik is geworden, kan je deze met melk weer verdunnen.
Lonely maccheroni
- 25 gram boter
- 1 hoeveelheid bechamel
- 50 gram parmezaan, vers geraspt
- 2 eidooiers
- 350 gram macceroni
- 250 gram gehakt, bio
Zo maak je de macceroni
- Verhit de oven voor op 240 graden.
- Beboter de ovenschaal.
- Roer de parmezaan, de boter en de dooiers door de bechamel.
- Bak in een koekenpan het gehakt rul. Breng deze op smaak met peper en zout.
- Bedek de ovenschaal met het gehakt.
- Kook de macceroni in een grote pan met wat zout beetgaar, laat ze uitlekken en doe ze in een kom.
- Roer er voorzichtig de helft van de bechamel door, doe ze in de beboterde schaal en schep er de rest van de bechamel overheen.
- Zet het gerecht 15-20 minuten in de oven en laat het goudbruin worden.
Mangiare gustoso!
En terwijl de maaltijd nog warm is…
it recept is afkomstig uit de Italiaanse kookbijbel De Zilveren Lepel. In een tijd waarin recepten met één klik wisselen en trends elkaar razendsnel opvolgen, is voor mij De Zilveren Lepel een rotsvaste metgezel.
Het boek geeft me rust, richting en het gevoel van thuis.
Het herinnert me eraan dat de lekkerste gerechten niet ontstaan uit haast, maar uit ritme: snijden, roeren, proeven, aanpassen. Het is een uitnodiging om je keuken te vertragen, je ingrediënten te eren en het eten weer te zien als een vorm van zorg voor jezelf en voor de mensen met wie je het deelt.
